کربلا

الهام‏بخشى تربت‏ خونین سیدالشهدا(علیه‎السلام) در راه مبارزه با ستم، سبب شد كه شیعه، همواره مرقد آن شهید را تكریم و بر گرد آن تجمع كند. توصیه‏هاى اكید ائمه نیز نسبت به‏ زیارت قبر امام حسین ‏(علیه‎السلام) این شور و الهام را مى‏افزود. همین سبب شد كه حكام ستمگر همواره احساس خطر كنند و این كانون را از هم بپاشند. از دوران بنى امیه كه زیارت آن ‏حضرت، ممنوع و تحت كنترل بود، تا زمان هارون الرشید كه حتى درخت‏ سدرى را كه ‏سایه‏بان زائران بود قطع كردند1، تا زمان متوكل عباسى كه اوج آن سختگیری‎ها و ممانعت‎ها بود، تا زمان استیلاى وهابیون و غارت كربلا و تخریب حرم حسینى، همه و همه گویاى‏ وحشت دشمنان حق و اهل بیت، از جلوه‏گرى این خورشیدهاى تابان بود.

تخریب قبر امام حسین‏ (علیه‎السلام)

تخریب قبر امام حسین‏ (علیه‎السلام)Reviewed by مرتضی سرمدیان on Dec 18Rating:

متوکل عباسى، پاسگاهى در نزدیکى کربلا زده و به افراد خویش فرمان اکید داده بود که: هر کس را دیدید قصد زیارت حسین را دارد، بکشید.۲ به امر متوکل، هفده بار قبر حسین‏(علیه‎السلام) را خراب کردند.۳

در یکى از این نوبت‎ها، «دیزج یهودى‏» را مامور تغییر و تبدیل ‏و تخریب قبر مطهر کرد. او نیز با غلامان خویش سراغ قبر رفت و حتى قبر را شکافت و به‏ حصیرى که پیکر امام در آن بود برخورد کرد که از آن بوى مشک مى‏آمد. دوباره خاک ‏روى آن ریختند و آب بستند و آن زمین را مى‏خواستند با گاو، شخم بزنند که گاوها پیشروى نمى‏کردند.۴ هارون‎الرشید نیز یک بار به والى کوفه فرمان داد تا قبر حسین بن ‏على(علیه‎السلام) را خراب کند. اطراف آن را عمارت‎ها ساخته و زمین‎هایش را زیر کشت و زراعت ‏بردند.۵ به متوکل خبر دادند که مردم در سرزمین ‏«نینوا» براى زیارت قبر حسین(علیه‎السلام) جمع ‏مى‏شوند و از این رهگذر، جمعیت انبوهى پدید مى‏آید و کانون خطرى تشکیل مى‏شود.

متوکل به یکى از فرماندهان ارتش خود در معیت تعدادى از لشگریان ماموریت داد تا مرقد مطهر را بشکافند و مردم را متفرق ساخته، از تجمع بر سر قبر آن حضرت و زیارت ‏قبر او جلوگیرى کنند. او هم طبق دستور، مردم را از پیرامون قبر پراکنده ساخت.

متوکل عباسى، پاسگاهى در نزدیکى کربلا زده و به افراد خویش فرمان اکید داده بود که: هر کس را دیدید قصد زیارت حسین را دارد، بکشید. به امر متوکل، هفده بار قبر حسین‏(علیه‎السلام) را خراب کردند.

این حادثه ‏در سال ۲۳۷ هجرى بود. ولى مردم در موسم زیارت، باز هم تجمع کرده، علیه او شورش ‏کردند و بى‏باکانه به ماموران خلیفه گفتند: اگر تا آخرین نفر هم کشته شویم، دست برنمى‏داریم. و بازماندگان ما به زیارت خواهند آمد. وقتى حادثه به متوکل گزارش شد، به ‏آن فرمانده نوشت که دست از مردم بردارد و به کوفه بازگردد و چنین وانمود کند که ‏مسافرتش به کوفه در رابطه با مصالح مردم بوده … تا این که در سال ۲۴۷ باز تجمع مردم ‏زیاد شد. به نحوى که در آن محل، بازارى درست ‏شد. مجددا بناى سخت‏گیرى گذاشتند.۶ روز به روز بر زائران افزوده مى‏شد، متوکل سردارى فرستاد و میان مردم اعلام کردند که ‏ذمه خلیفه از کسى که به زیارت کربلا رود بیزار است.

باز هم آن منطقه را ویران کردند و آب بستند و شخم زدند و قبر را شکافتند.۷ اینگونه برخوردها و جفاها، همه براى پراکندن ‏مردم از گرد این کانون حرارت و شوق بود، اما کمترین نتیجه‏اى نمى‏گرفتند و بر شوق‏ مردم افزوده مى‏شد. «بهاى وصل تو گر جان بود، خریدارم.‏» کربلا، سنگر مقاومت‏ مى‏گشت و کعبه اهل حقیقت و ولا.

آرى … «زیارت این خاک است که توده مردم را یارى مى‏دهد تا به انقلاب حسین‏(علیه‎السلام) و به جهاد و مبارزه او علیه ظلم بیندیشند و به رسوا کردن دستگاه حاکم بنشینند. چنین است‏که این خاک -خاک کربلا – سمبل و شعار مى‏شود و طواف آرامگاه حسین، با صد طواف‏ کعبه مقابل مى‏شود و حتى بر آن ترجیح مى‏یابد.»۸

امام حسین

وهابیان نیز در سال ۱۲۱۶ ه.ق به کربلا حمله کردند و این تهاجم‎ها، ده سال ادامه ‏داشت. هم شهر را غارت و هم مردم را قتل عام و هم قبر مطهر را خراب کردند. یک بار هم‏ «امیر مسعود» در سال ۱۲۲۵ با سپاهى متشکل از ۲۰ هزار جنگجوى وهابى به نجف و از آنجا به کربلا تاختند.۹

در عصر حاضر نیز، حکومت بعثى عراق، براى در هم کوبیدن حرکت انقلابى شیعیان ‏این سرزمین، در سال ۱۳۷۰ ش با انواع سلاح‎ها مردم را در نجف و کربلا به خاک و خون ‏کشید و با توپخانه، گنبد و بارگاه امام حسین‏(علیه‎السلام) را مورد هجوم قرار داد. و این پس از قیام ‏مردمى بر ضد حکومت‏ «صدام‏» بود که شهر نجف و کربلا را به تصرف در آوردند و رژیم‏ عراق، براى باز پس‏گیرى آنها از دست انقلابیون، با خشونت تمام وارد میدان شد و ساختمان حرم امیرالمؤمنین و سیدالشهدا و حضرت اباالفضل (علیهم‎السلام) و گنبد و درها و ضریح، آسیب دید.

این جنایت‎ها سبب شد رهبر انقلاب اسلامى، آیه الله خامنه‏اى طى ‏اطلاعیه‏اى ضمن محکوم کردن تجاوزات رژیم بعث عراق به حرم‎ها و شهرهاى مقدس، روز پنجشنبه ۸ ذى قعده ۱۴۱۱ ق برابر با دوم خرداد ۱۳۷۰ ش را عزاى عمومى اعلام ‏کرده، به سوگ بنشیند.۱۰

در بخشى از این اطلاعیه آمده است: «… با یورش وحشیانه به ‏نجف و کربلا، آن کردند که قلم از شرح آن عاجز است و بر عتبات عالیات و مسلمانان و مردم عراق و حوزه‏هاى علمیه، آن روا داشتند که طواغیت ‏ستمگر و خون آشام بنى امیه و بنى عباس هم روا نداشته بودند و چنان ضایعه و جراحتى بر قلب دوستان اهل بیت وارد کردند که سنگینى آن پى‏نوشت‎ها را با هیچ فاجعه‏اى در این زمان، نتوان قیاس کرد. «هیجوا احزان یوم‏الطفوف… .»۱۱

 

گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی


۱- تاریخ الشیعه، مظفرى، ص ۸۹/ بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۹۸.

۲- بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۴۰۴.

۳- همان، ص ۴۱۰، تتمه المنتهى، ص ۲۴۱.

۴- بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۹۴.

۵- تتمه المنتهى، ص ۲۴۰ .

۶- اعیان الشیعه، ج ۱، ص ۶۲۸/ تراث کربلا، ص ۳۴(با اختلاف در عبارات).

۷- تتمه المنتهى، ص ۲۴۱.

۸- مجموعه آثار، شریعتى، ج ۷(شیعه)،ص ۲۰.

۹- براى آشنایى با فتنه‏ها و تهاجمات وهابیها به اعتاب مقدسه، از جمله «کشف الارتیاب‏»، سید محسن امین، «اعیان الشیعه‏»، ج ۱، ص ۶۲۸، «تراث کربلا»، سلمان هادى الطعمه، ص ۲۶۲، «موسوعه العتبات المقدسه‏»، کربلا، جزء ۱، ص۲۰۱، «فرقه وهابى‏»، محمدحسین قزوینى، «تاریخ کربلا» عبدالجواد کلیددار، ص ۲۳۴.

۱۰- روزنامه‏هاى ۳۱ اردیبهشت ۱۳۷۰.

۱۱- قضایاى درگیری‎ها در نجف و کربلا و حمله رژیم بعث به حرم‎هاى مطهر، در اخبار و گزارش‎هاى مطبوعات ‏اردیبهشت ۱۳۷۰ درج شده است. از جمله «مرورى اجمالى بر تاریخ سیاسى کربلا» انتشارات سازمان تبلیغات ‏اسلامى، «سیماى کربلا»، محمد صحتى

درباره مرتضی سرمدیان

پیشنهاد میکنیم

امریکا و جنگ نرم با جمهوری اسلامی ایران

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

امروزه با کوچک‌تر و پیچیده‌تر شدن جهان به واسطه رشد روزافزون وسایل ارتباط جمعی از قبیل اینترنت و ماهواره معادلات گذشته در تنظیم روابط بین کشورها تا حدود زیادی به هم خورده و جای خود را به معادلات جدیدی داده است؛ به گونه‌ای که به جای به کارگیری مستقیم زور، توجه قدرت‌ها به استفاده از قدرت نرم و ایجاد تغییرات از طریق مسالمت‌آمیز با به کارگیری شیوه‌های نوین مداخله در امور داخلی کشورها جلب شده است. علاوه بر این، در این دوران رسانه‌ها به مثابه ابزاری اساسی برای اِعمال سیاست‌های قدرت‌های زورمدار به کار می‌روند و رقابتی جهانی در عرصه نبرد رسانه‌ای شکل گرفته است. در این میان جنگ نرم با هدف گرفتن فکر و اندیشه ملت‌ها نقش مهمی را در سست نمودن حلقه‌های فکری و فرهنگی جوامع ایفا می‌کند. در این خصوص، امریکا سعی دارد با ارائه تعریف جدیدی از تروریسم و آزادی‌خواهی جنگ نرم گسترده‌ای را علیه دیگر کشورها از جمله ایران شکل دهد. در این مقاله راهکارهای این کشور برای مقابله نرم با جمهوری اسلامی ایران مورد مطالعه و بررسی قرار می‌گیرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده − دو =

Watch Dragon ball super